درضمن قالب وبم رو هم ساده کردم تا حجمش کم باشه سریع باز بشه .مهم صورتی بودنه که هست

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا المرتضی الامام التقی النقی و حجتک علی من فوق الارض و من تحت الثری الصدیق الشهید صلوه کثیره تامه زاکیه متواصله متواتره مترادفه کافضل ما صلیت علی احد من اولیائک

چرا من این همه دعا کردم پس جوابمو ندادی؟!

چند روز پیشم دوباره یه اتفاق افتاد.اتفاقی که همه با ناراحتی گفتن اخیییییییی

الوچه چقدر تو بدشانسی

ولی این دفعه من قبول نکردم بدشانسم.زیاد ناراحت نشدم

گفتم لابد خیری توشه.حتما خدا می دونسته اینطوری واسم بهتره.گفتم خدایا توکل به خودت

من راضیم به رضای تو

امروز در اوج ناباوری مشکلم حل شد

اصلا باورم نمی شد

فقط با یه توکل و خدا رو شکر کردن و سپردن همه چیز به خدا

خیلی خیلی ساده همه چیز حل شد.فقط به این دلیل که این دفعه باور نکردم بدشانسم

همه ی خوششانسی هامو به یاد اوردم و خدا رو شکر کردم و گفتم لابد خیریتی توی این مطلب بوده

اگه بی نهایت مرتبه هم خدا رو شکر کنم کمه

نمی دونم بعضی بنده ها از جمله خودم چرا اینقدر صبرشون کوتاهه

راستی اگه مشکلی داری همین الان واگذارش کن به خدا و هر روز و هر لحظه دعا کن و از خدا خیرت بخواه.

توکل کن به خودش و ازش بهترین ها رو بخواه.خجالت نکش دستاتو بالا ببرو دعا کن.خدا خیلی بزرگه و به همون اندازه بخشنده

اگه به خواستت رسیدی بگو خدایا شکر.اگرم نرسیدی بازم بگو خدایا شکر

خدایا به خاطر داده هات شکر

به خاطر نداده هات شکر

به خاطر همه چیز شکر

وب قشنگم تولدت مبارک

می خوام حرف بزنم

واسه یکی که بشنوه

جوابمو بده

خدایا اخه چرا؟!

چرا باید تاوان پس بدم

اخه مگه من چه کار کردم؟

چرا من؟!

خسته ام خدا

می فهمی؟!

تنهام

تنهای تنها

دلم شکسته

چرا به دادم نمی رسی

مگه نگفتی هر وقت بندم منو بخونه لبیک میگم

من که همش صدات می زنم

هوار می کشم

نمی خوای گوش کنی؟!

یعنی اینقدر بدم ؟؟!!

اول از بابا.خدا رو شکر عمل کرد و دکترش هم از نتیجه ی عمل خیلی راضی بود.انشالله که همه بابا و مامانا سالم وسلامت باشن و سایشون بالای سر عزیزانشون.

اخییییییییی بالاخره ترم تموم شد.چقدر خوبه ها.ولی خیلی هفته شلوغی بود.

این هفته همه توی فاز جشن فارق التحصیلی بودن و این که برن لباس بخرن وتیپ بزنن و این حرفها

یکشنبه من و سه تا دوستام که توی دانشگاه به ۴تاییها معروفیم تصمیم گرفتیم بریم بیرون و مانتو ببینم.خداییش روانی شدیم از بس که این نیلو ایرادگیره.نظر می پرسید ولی قبول نداشت.ما هم گفتیم به عهده خودت هر چی دوست داری بگیر.اخرش یه چیزی گرفت بعدشم وسط راه پشیمون شد.

امروزم که جشن بود.اصلا فکر نمی کردم اینقدر خوش بگذره.واسه مجری جشن این هفته تست می گرفتن.بچه ها گفتن الوچه تو بیا کاندید بشو هم صدات قشنگه هم با احساس شعر و متن می خونی.منم گفتم باشه .اما به دلایلی که با برگزار کننده ها به تفاهم نرسیدیم انتخاب نشدم.خدا رو شکر .نشستم پیش دوستام بیشترم خوش گذشت.ولی مجریشون افتضاح بود.

بابا که نمی تونست جشن بیاد گفت عیب نداره فیلمشو می بینم.من و مامان و دائی جون عزیزم با هم رفتیم.یه بلیط هم که اضافه رو هوا داشتم ساعت ۲ زنگ زدم  دوست عزیز دلمو دعوت کردم.الهی اینقدر دیر بهش گفتم که طفلک کلی هول هولکی حاضر شده بود و اومد.

گروه ما اخرین گروه واسه گرفتن لوح بود.حالا واسه چی؟؟واسه اینکه منحصر به فرد باشیم.چون وقتمون زیاد بود یه عالمه عکس با شنل و کلاه انداختیم.بعدم که صدامون کردن بریم توی سالن اولش یه عالم شلوغ بازی کردن بچه ها و شعر خوندن و استاد گردوی عزیز که لوح می داد رو تشویق کردن.هزار بارم همه بهم گفتن تو چرا روسری پوشیدی؟فکر کن همه با مقنعه مشکی من روسری یاسی پویشدم.خوب من که موهام رو نمیریزم بیرون وحالت های فجیع خودم رو درست کنم که بخوا روسری پوشیدنم اشکال داشته باشه.هر کس می رفت بالای سن وقتی اسمش خونده میشد یه عکس از بچگی هاش نشون می دادن.خیلی ایده قشنگی بود.از اونجایی که فامیلی ما طوری که اسمم اخر لیسته من جزو سه نفر اخر بودم.به بچه ها کلی سفارش کرده بودم میام بالا تشویقم کنید و گرنه دیگه نه من نه شما.

وقتی عکس من اومد روی صفحه دو نفر همکلاسی های پسرم که اسمشون بعد من بود گفتم نوبت شماست خانم الوچه ای.منم  اصلا نگفتم شما چی می گید گذاشتم تا اسمم رو خوندن(الان دوتایی پیش خودشون می گن چه بی فرهنگ بهمون محل نذاشت)اینقدر کف سالنه شیب بود ولیز که من با کفشام هر لحظه فکر می کردم الان به صورت روی زمینم.خلاصه با زحمت طول سالن رو طی کردم.

ولی خدائیش بچه ها سنگ تموم گذاشتن اینقدر تشویقم کردن که حد نداشت.فکر کنم از همه بیشتر منو تشویق کردن.بعد از اینکه همه لوحشون رو گرفتن بچه ها یه هندوانه که کلی کادوپیچ شده بود رو به طرز خنده داری باز کردن و انداختن توی هوا.همه جیغ کشدن و عقب رفتن که هندوانه توی سرشون نخوره.هر چی هم کاغذ خورده روی زمین بود بر می داشتن می رختن هوا.اخرشم دسته جمعی کلاهامون رو پرت کردیم توی هوا.همه فهمیدم عمرانی ها از همه شیطون ترن.

بعدشم دوباره یه عالمه عکس انداختیم و فیلم گرفتیم.لباسا هم اینقدر گرم بودن که خفه شدیم

خلاصه که خیلی خوش گذشت.اصلا فکرشم نمی کردم اینطوری باشه.خدا رو شکر که بابام اصرار کرد جشن رو برم وگرنه پشیمون می شدم.

ولی جدا که نویسندگیم افتضاحه

یا علی رفتم بقیع اما چه سود ؟